بسم نور

ساعت 2:09 بامداد است و حالا که دارم برایتان مینویسم رفیق جانیمان به شدت مزاحم است و وقتت با ارزشمان را میگیرد اما مهم تر از ان جمله ایست که تقریبا نیم ساعت پیش با آن برخورد کردم” فرصت ، زود می رود و دیر باز می گردد” . حرفی ست که حقیقتا مجبور شدم فکر کنم . فکر کردم چرا فرصت زود میرود، شاید همین زود رفتن اش باعث شده تا فرصت باشد وگرنه که مث همه ی چیز های دیگر عادی می شود و بی خاصیت. فکر کردم که همین فرصت ویژگی دیگری هم دارد، رفتن. چرا می رود؟ چرا نمی ماند؟ شاید ما خودمان باید نگهش داریم تا بدستش بیاوریم آخر فرصت بدست آوردنی ست دیگر مگر نه؟ قطعا خریدنی نیست، اما همین طور که داشتم فکر میکردم دنبال مهم ترین فرصت زندگی ام میگشتم که خب متوجه شدم تا بحال هیچ فرصت خیلی مهمی نداشتم وگرنه خودتان میدانید که باهوش تر از این حرفا هستم که بگذارم همین جوری برود، ناگهان جرقه ای به سرم زد که هر لحظه فرصتی جدید برایم پدید می آید که برایم تکراری شده اما همان ویژگی ها را دارد. هم رفتنی ست هم سریع است . زمان. بله زمان. همی گویم و گفته ام بار ها که مهم ترین ماموریت ما در جهان زمان است آقا زمان. حالا اما به این فکر میکنم که چقدر زمان را ازدست داده ام . چقدر بد از آن استفاده کردم وایضا در مواقعی چقدر تلف اش کردم گاهی اوقات با آد م های بی مصرف تلف شده، بیشتر با خواب های طولانی هدر رفته و بعضی وقت ها هم با کلافه گی اما مهم تر از آن، سرانه استفاده از شبکه های اجتماعی خودم را در طول روز که میبینم، متوجه می شوم بیشتر از سه ساعت از روز را بطور میانگین صرف هیچ و پوچ کردم، یعنی هیچ و پوچ ها، آخر میدانید به من چه فلان بازیگر چه کار کرده است و چکار نکرده. خبر، آخ آخ امان از خبر. چقدر خبر های بی ربط خواندم و شنیدم و دیدم که هیچ اثری در زندگی من نداشته. آخر به من چه که ترامپ چه عسلی خورده است یا نه خورده.زلال احکام، چقدر زلال احکام رد کرده ام هنگام پیدا کردن کانالی برای سرگرم شدن. فکر کنم همان تک ثانیه ها را اگر جمع کنم خودش دو سه روز بشود اما اینها محتوا هایی ست که میدانم برای من نیست و باز وقتت ام را با آن ها گذراندم حالا ببینید چقدر محتوا مصرف کرده ام که نمیدانستم برای من نبوده اما فکر میکردم برای من ساخته شده. القصه که بد زمانه ای شده عمرمان تلف میشود بی آنکه ککمان بگزد.

بحث اینجاست، در دومین سوال پیرامون آنکه رژیم غذایی خودمان را پیدا کنیم و از رسانه ها بهترین بهره برداری را بکنیم این است : این محتوا برای چه کسی ساخته شده است. مثلا خیلی احمقانه بنظر می رسد که یک فرد بالغ بنشیند و برنامه خاله نرگس را تماشا کند. آخر سنی ازت گذشته، مویی سفید کردی، بعد این همه سال باز هم برنامه کودک تماشا میکنی؟ این سطحی ترین روی مسئله است یعنی این اتفاق خیلی کم میوفتد. اما فکر کنید اگر این سوال در ذهنتان باشد، باز هم پیام های بازرگانی را تماشا میکنید؟ خب معلوم است که حداقل نسبت به آن گارد خواهید گرفت. یعنی چه؟ یعنی اینکه متوجه میشود که این شرکت این تبلیغ را از این کانال در بین فلان برنامه ی پربازدید پخش میکند که شما بروید و آن را بخرید. یعنی شما را آدم نمیبیند، شما را پول میبیند. خب معلوم است که رقبت تان برای دیدن آن کم می شود. همین طور که شما آگاه تر می شوید بنگاه های رسانه ای هم فعال تر می شوند و تبلیغاتشان را حرفه ای تر میکنند بعنوان مثال بجای آنکه بین برنامه تبلیغ کنند میروند یک برنامه آشپزی برای فروختن قابلمه تهیه می کنند وخب دیگر آنجا شما باید خیلی حرفه ای شده باشید تا متوجه نشوید که دارند بهتان قابلمه می اندازند نه آموزش دسر.

این از بخش تبلیغات و خودتان بسط بدهید به مقاصد سیاسی که رسانه ها می توانند داشته باشند. در نهایت ضمن اینکه باید توجه کنیم که این محتوا برای چه کسی ساخته شده است باید توجه کنیم که از زمان بهترین بهره را ببریم.

پی نوشت:

راستی جمله ابتدای متن هم نقل از امیرالمومنین علی (علیه السلام) است.