بسم نور
آینده.واژه شزنی که کمتر درگیرش هستیم . خیلی کمتر از گذشته . گاهی صرفا برایش برنامه ریزی می کنیم برنامه ریزی هم که قربانش بروم حال و حوصله می خواهد تا به عمل برسد. چه دری به چه تخته ای بخورد و از آسمان چه بامبولی بیاید که عمل بشود . رفیقی داشتم که همش برنامه ریزی میکرد همش درگیر بود همش امید داشت همش فکر و خیال میکرد( رویا پردازی و این چیزا) خاطرم هست خیلی اذیتش میکردم خیلی زیاد قاطی شوخی و خنده میگفتم: حال را بچسب . او هم می گفت امید، می گفت هدف، برای خودش خزعبلاتی می بافت که نگو. ناکس عجیب جذاب بود مث این سخنران انگیزشی ها توضیح میداد که امید چقدر می تواند ما را به هدف برساند و چقدر سختی ها را قابل تحمل می کند. آن موقع خیلی فکرش را قبول نداشتم. اما حالا که فاطمه زهرا را دارم برایش هم امید دارم هم هدف. حالا دیگر سختی قسط و قرض وغوله دلم را نمی لرزاند و حوصله حرف و حدیث های خاله زنکی را که دیگر هیچ… باور کنید بعد از اداره کارگری میکنم آخر شب مسافر کشی زمستان آب حوض، و برای داماد جوان پیرزن خفه می کنم. مدتی هم تراکت پخش کردم. سختی های حالا فدای یک تار موی فاطمه جانمان . این چیز ها که دیگر حل شدنی ست. خانه مان پارکت نیست ولی دلمان روشن است. شکم سیر نیستیم ولی دلمان برای هم قنج می رود. فاطمه رونق خانه شده. تا پا به عرصه وجود گذاشت رزق روزی روی خوش کرد. فلک و ابر و ماه هم برای مان هاچپک دور رنگی تهیه دید که که هرروز لنگ کشی شده می برمش مسافرکشی . بعد از دو سه ماهی تازه برایش روکش خریدم. یکی دو ماه دیگر هم می برشم صافکاری تا دم عیدی برویم مشهد. کم خرج است کم بنزین هوایش را داشته باشی اهل دل است و هوایت را دارد . کلا زندگی همین است آخر شبی چای بنوشی، خنداونه ببینی و موقع شنیدن قرو لند و حرف و حدیث های فک و فامیل هم خودت را بزنی بخواب و بعدش یواشکی برایت پتو بیارود تا جدی جدی بخوابی . عرضم بحضورتان حالا و هم اکنون، آینده چن صباح قبل است که رنگ و بوی تازه گرفته و نفس زمان در آن دمیده شده. چه بگویم از زندگی. همین چیز هایش دلم را آرام کرده. ادکلن زدن و ساعت مچی دیگر دغدغه ام نیست. دیگر ملغ زدن شپش های جیبم حالم را نمی گیرد. بوی نان آینده تنور دلم را گرم نگه داشته، بوی پنیر تبریز کنار سبزی های باغ، بوی عیدی، بوی قد کشیدن و دانشگاه رفتن اش . بوی گواهینامه گرفتنش بوی چادر گل گلی سر سفره عقدش و ایضا بوی کاغذ رنگی ها کنار پاستیل های نوه های گلم . جانم برایتان بگوید حالا که دیگر آبی از سرم گذشته و مویی در آسیاب کج رفتار چرخ، سفید کردم دلم لنگه چایی های آخر شب بانو ست میدانید حالا نه قرضی هست نه غوله ای نه خزعبلی. بله زندگی همین است دیگر همین …..خلاصه از صفا و جفا ی این زندگی همین عصا مانده ست برایمان و این قلم. می نویسم برای آیندگان، حالایمان را صفا کنند، غم دنیا را ولش عزیز
دلم. فاطمه جان قرض و غوله و چک و چال هم می رود پی خودش … صفا کن صفا.
::پی نوشت::
عکس برای مراسم تشیع شهید حججی ست . متن هم حسب رفع دلگیری برای یکی از همراهان است . باشد که قبول افتد
